Blue Sounds

Akustyczny blues, mimo swej mocno pożółkłej metryki, to konwencja wciąż bardzo żywotna w szerokim świecie, uprawiana ze szczególnym pietyzmem, inwencją i bogactwem warsztatu, w czym ogromna zasługa także białoskórych bluesmanów. Ich nagrania nieuchronnie muszą stanowić punkt odniesienia dla kolejnych płytowych produkcji, również tych, które z rzadka, ale jednak pojawiają się w naszym bluesowym światku. Album grupy Blue Sound przynosi akustyczną muzykę wykonywaną z instrumentalnym minimalizmem, w podstawowym składzie, oprócz gitary mamy skromny zestaw perkusyjny z werblem i czynelem. Główną postacią jest tutaj wokalistka, prawdziwie, bez udawanego dramatyzmu śpiewająca bardzo osobiste w treści - także napisane przez siebie - teksty. Joanna Karkoszka czyni to nader przekonywująco, naturalnym dla bluesa, a nawet jazzu głosem, nie siląc się na sztucznie dobarwianie go czarnym timbre'em. Z interpretacją klasyki (mamy tu znane tematy Sona House'a, Big Billa Broonzy'ego i Blind Willa McTella) muzycy poradzili sobie nieźle, a najlepiej z Come On In My Kitchen Roberta Johnsona, w czym zasługa gościnnie tu grającego i śpiewającego Romana Puchowskiego, naszego najbardziej aktywnego spośród osadzonych w tradycji akustycznych bluesmanów. Udanie wypadło połączenie polskich tekstów z muzyką nieznanego u nas niestety Catfish Keitha czy Lee Alexandra, kompozytora piszącego dla Nory Jones, co chcę podkreślić, wiele razy słuchając przepisanych nuta w nutę standardów podpisywanych przez rodzimych autorów jako swoje. Piosenka zaprzyjaźnionych z zespołem autorów Andrzeja Petelskiego i Radosława Ciecholewskiego Cicho siedzę to potencjalny przebój, ale oczywiście niestrawny dla naszych mediów i wychowywanej na ich karmie tzw. szerokiej publiczności. Słuchajmy go zatem, jak i całej płyty, w wąskim gronie tych, którym blues daje radość, nie zmąconą rynkowymi modami i trendami, na przekór im, i z tym większą przyjemnością.